Plazma kesim, malzemeyi eriten ve dışarı atan elektrik arkını taşımak için iyonize bir gaza dayanır. Oksijen, birkaç gaz seçeneğinden biridir ve belirli bir niş alana sahiptir: en iyi karbon çelikte çalışır; burada oksijen, erimiş demirle ekzotermik bir reaksiyona aktif olarak katılır, kesime ek ısı katar ve aynı malzemede inert bir gazın sağlayacağından daha temiz bir kenar elde edilmesine yardımcı olur.
Oksijen Neden Evrensel Bir Seçim Değil
Aynı reaktivite, paslanmaz çelik ve alüminyumda bir dezavantajdır; burada kesime yardımcı olmak yerine kesim kenarında oksitlenme ve renk değişimine neden olur. Bu malzemeler için plazma sistemleri genellikle kalınlığa ve gereken yüzey kalitesine bağlı olarak azota, argon-hidrojen karışımlarına veya basınçlı havaya geçer. Malzeme için yanlış gaz seçmek yalnızca kenar görünümünü etkilemekle kalmaz -- sonraki kaynak işlemlerinde sorunlara yol açabilecek daha sert, daha kırılgan bir oksitlenmiş tabaka bırakabilir.
Pratik Çıkarım
Bir atölye öncelikle karbon çelik sac ve yapısal profiller işliyorsa, oksijen destekli bir plazma sistemi genellikle doğru varsayılan tercihtir -- bizim P1325 ve P1530 tezgahlarımızın her ikisi de bunun için yapılandırılmıştır. Karışık bir malzeme akışına sahip atölyeler -- bir gün karbon çelik, ertesi gün paslanmaz çelik veya alüminyum -- tek bir sarf malzemesi düzeneğine kilitlenmiş bir sistem yerine gaz türünü değiştirebilen bir sisteme ihtiyaç duyar; bu, satın almadan sonra değil önce gündeme getirilmeye değer bir teknik özellik sorusudur.