Η κοπή πλάσματος βασίζεται σε ένα ιονισμένο αέριο για τη μεταφορά του ηλεκτρικού τόξου που λιώνει και αποβάλλει το υλικό. Το οξυγόνο είναι μία από τις διάφορες επιλογές αερίου και έχει συγκεκριμένη εξειδίκευση: λειτουργεί καλύτερα σε ανθρακούχο χάλυβα, όπου το οξυγόνο συμμετέχει ενεργά σε εξώθερμη αντίδραση με τον τηγμένο σίδηρο, προσθέτοντας επιπλέον θερμότητα στην κοπή και συμβάλλοντας στην παραγωγή καθαρότερης ακμής από ό,τι θα έκανε ένα αδρανές αέριο στο ίδιο υλικό.
Γιατί το Οξυγόνο Δεν Είναι Καθολική Επιλογή
Αυτή η ίδια αντιδραστικότητα αποτελεί μειονέκτημα στον ανοξείδωτο χάλυβα και το αλουμίνιο, όπου προκαλεί οξείδωση και αποχρωματισμό στην ακμή κοπής αντί να βοηθά την κοπή. Για αυτά τα υλικά, τα συστήματα πλάσματος συνήθως μεταβαίνουν σε άζωτο, μείγματα αργού-υδρογόνου ή πεπιεσμένο αέρα ανάλογα με το πάχος και το απαιτούμενο φινίρισμα. Η επιλογή λανθασμένου αερίου για το υλικό δεν επηρεάζει μόνο την εμφάνιση της ακμής -- μπορεί να αφήσει ένα σκληρότερο, πιο εύθραυστο οξειδωμένο στρώμα που προκαλεί προβλήματα σε μεταγενέστερη συγκόλληση.
Πρακτικό Συμπέρασμα
Εάν ένα συνεργείο επεξεργάζεται κυρίως έλασμα ανθρακούχου χάλυβα και δομικά προφίλ, ένα σύστημα πλάσματος με δυνατότητα οξυγόνου είναι συνήθως η σωστή προεπιλογή -- τα P1325 και P1530 τραπέζια μας είναι και τα δύο διαμορφωμένα για αυτό. Τα συνεργεία με μικτή ροή υλικών -- ανθρακούχος χάλυβας τη μία μέρα, ανοξείδωτος ή αλουμίνιο την επόμενη -- χρειάζονται ένα σύστημα που μπορεί να αλλάζει τύπους αερίου αντί για ένα κλειδωμένο σε μία μόνο διάταξη αναλωσίμων, κάτι που είναι ερώτημα προδιαγραφής που αξίζει να τεθεί πριν από την αγορά και όχι μετά.