Η κοπή plasma βασίζεται σε ένα ιονισμένο αέριο για τη μεταφορά του ηλεκτρικού τόξου που λιώνει και απομακρύνει το υλικό. Το οξυγόνο είναι μία από τις διαθέσιμες επιλογές αερίου και έχει συγκεκριμένη εξειδίκευση: λειτουργεί καλύτερα σε ανθρακούχο χάλυβα, όπου το οξυγόνο συμμετέχει ενεργά σε εξώθερμη αντίδραση με τον τηγμένο σίδηρο, προσθέτοντας επιπλέον θερμότητα στην κοπή και συμβάλλοντας στην παραγωγή καθαρότερης άκρης από ό,τι θα έκανε ένα αδρανές αέριο στο ίδιο υλικό.
Γιατί το Οξυγόνο Δεν Είναι Καθολική Επιλογή
Αυτή η ίδια αντιδραστικότητα αποτελεί μειονέκτημα στον ανοξείδωτο χάλυβα και το αλουμίνιο, όπου προκαλεί οξείδωση και αποχρωματισμό στην άκρη κοπής αντί να βοηθά την κοπή. Για αυτά τα υλικά, τα συστήματα plasma συνήθως αλλάζουν σε άζωτο, μείγματα αργού-υδρογόνου ή πεπιεσμένο αέρα ανάλογα με το πάχος και το απαιτούμενο φινίρισμα. Η επιλογή λάθος αερίου για το υλικό δεν επηρεάζει μόνο την εμφάνιση της άκρης -- μπορεί να αφήσει ένα σκληρότερο, πιο εύθραυστο οξειδωμένο στρώμα που προκαλεί προβλήματα στη μετέπειτα συγκόλληση.
Πρακτικό Συμπέρασμα
Αν ένα συνεργείο κατεργάζεται κυρίως ελάσματα ανθρακούχου χάλυβα και δομικά προφίλ, ένα σύστημα plasma με δυνατότητα οξυγόνου είναι συνήθως η σωστή προεπιλογή -- τα δικά μας P1325 και P1530 τράπεζες είναι και οι δύο διαμορφωμένες για αυτό. Τα συνεργεία με μικτή ροή υλικών -- ανθρακούχο χάλυβα τη μια μέρα, ανοξείδωτο ή αλουμίνιο την επόμενη -- χρειάζονται ένα σύστημα που μπορεί να αλλάζει τύπους αερίου αντί για ένα κλειδωμένο σε μία μόνο διάταξη αναλωσίμων, κάτι που είναι ένα ερώτημα προδιαγραφών που αξίζει να τεθεί πριν από την αγορά και όχι μετά.