การตัดพลาสมาด้วยออกซิเจน: เมื่อไหร่จึงเป็นตัวเลือกที่ใช่

การตัดพลาสมาอาศัยก๊าซที่ถูกทำให้เป็นไอออนเพื่อนำพาอาร์คไฟฟ้าที่หลอมและพาวัสดุออกไป ออกซิเจนเป็นหนึ่งในตัวเลือกก๊าซหลายชนิด และมีจุดเด่นเฉพาะตัว คือทำงานได้ดีที่สุดกับเหล็กคาร์บอน โดยออกซิเจนเข้าไปมีส่วนร่วมในปฏิกิริยาคายความร้อนกับเหล็กหลอมเหลว เพิ่มความร้อนให้รอยตัดและช่วยให้ได้ขอบตัดที่สะอาดกว่าการใช้ก๊าซเฉื่อยกับวัสดุเดียวกัน

ทำไมออกซิเจนจึงไม่ใช่ตัวเลือกสำหรับทุกงาน

คุณสมบัติไวต่อปฏิกิริยาเดียวกันนี้กลับเป็นข้อเสียกับสแตนเลสและอะลูมิเนียม เพราะทำให้เกิดการออกซิไดซ์และสีเปลี่ยนที่ขอบตัดแทนที่จะช่วยให้ตัดดีขึ้น สำหรับวัสดุเหล่านี้ ระบบพลาสมามักเปลี่ยนไปใช้ไนโตรเจน ส่วนผสมอาร์กอน-ไฮโดรเจน หรือลมอดอัด ขึ้นอยู่กับความหนาและผิวสำเร็จที่ต้องการ การเลือกก๊าซผิดกับวัสดุไม่เพียงกระทบรูปลักษณ์ของขอบตัด แต่ยังอาจทิ้งชั้นออกไซด์ที่แข็งและเปราะกว่าเดิม ซึ่งก่อปัญหาในงานเชื่อมขั้นถัดไป

ข้อสรุปในทางปฏิบัติ

หากโรงงานแปรรูปเหล็กคาร์บอนเป็นหลัก ทั้งแผ่นและหน้าตัดโครงสร้าง ระบบพลาสมาที่ใช้ก๊าซออกซิเจนได้มักเป็นค่าตั้งต้นที่ถูกต้อง โต๊ะตัด P1325 และ P1530 ของเราทั้งสองรุ่นตั้งค่าไว้สำหรับงานนี้ โรงงานที่มีวัสดุหลายชนิดปนกัน คือวันนี้เหล็กคาร์บอน พรุ่งนี้สแตนเลสหรืออะลูมิเนียม จำเป็นต้องใช้ระบบที่สลับชนิดก๊าซได้ ไม่ใช่ระบบที่ล็อกไว้กับชุดวัสดุสิ้นเปลืองแบบเดียว ซึ่งเป็นคำถามด้านสเปกที่ควรถามก่อนซื้อ ไม่ใช่หลังซื้อ